Dorastaj z lalkami barbie

Kto jako dziecko bawił się lalkami tworząc im coraz to inne niezwykłe życiowe historie? Prawie każdy! Dziecko potrafi zaskoczyć swoją wyobraźnią! Jego zabawy w większości są pomieszaniem dziecięcej fantazji z okruchami dorosłego życia, które zbierają poprzez obserwację rodziców. W takich historiach nie brakuje wielkich miłości, pompatycznych słów i pięknych wyznań. Są również tragiczne zbiegi okoliczności, dramaty i tragedie, w których wybawicielem okazuje się ulubiony, ogromny miś. Bawienie się lalkami jest wśród dzieci nadal bardzo popularną zabawą. Jest to bardzo dobra wiadomość. Rozwijanie wyobraźni jest bardzo ważne dla małego człowieka. Zwłaszcza dziewczynki lubują się w posiadaniu tej jednej Najlepsze lalki barbie, od której trudno im się oderwać. Każde dziecko – chłopiec czy dziewczynka – powinno mieć w swojej kolekcji jedną lalkę, czy to pod postacią lalki barbie, bobasa czy jako figurki super bohatera, a może ulubionego zwierzaka.

Chcesz mieć empatyczne dziecko? Podaruj mu lalkę

Przypomnij sobie, jak dziewczynki traktują swoją ulubioną lalkę barbie. Wydaje się, że jest to dla nich cały świat! Widzimy te delikatne czesanie włosów, zmienianie ubranka, bo albo jest jej zimno, albo niewygodnie, dodawanie różnych dodatków w postaci torebki czy kapelusza. To naturalny odruch dziecka, że chce najlepiej dla swojej lalki – chce, żeby jak najpiękniej się prezentowała. Ona staje się jej opiekunem! Zabawa lalkami to prosta droga do nauki empatii, troskliwości i opiekuńczości. To nieprawdopodobne, ale taka zabawa przygotowuje Twoją pociechę do bycia rodzicem za kilkadziesiąt lat! Na pewno chciałbyś, by Twoja córka lub syn spełnili się kiedyś w roli kochającej mamy lub taty. Dołóż swoją cegiełkę do ich rozwoju – zapewnij im lalkę do zabawy.

To jego pierwszy powiernik zmartwień

Pozwól Twojemu dziecku na przyjaźń. Bawienie się lalką może być pewnego rodzaju terapią, kiedy dziecko przechodzi trudne chwile, a nie chce do końca dzielić się zmartwieniami ze swoimi rodzicami. Nie należy się tym przejmować! Trzeba pozwolić dziecku na tę swobodę, według której wybiera sobie powierników swoich największych sekretów. Nie znaczy to wcale, że nie potrzebuje rodzica – potrzebuje po prostu przestrzeni, w której otwiera się na wyrażanie własnych uczuć.